W pracach Kazimierza Moszyńskiego można zauważyć pierwsze założenia teoretyczno-metodyczne. Śledził linie rozwoju polskich pieśni balladowych, badał wątek historii w pieśni, artyzm, dał pierwszy zarys charakterystyki i systematyki przysłów polskich oraz analizował komizm w humorystyce ludowej.

Przedmiotem zainteresowań folklorystyki są badania nad pisarzami ludowymi. Prace na ten temat zapoczątkował historyk zjawisk ekonomiczno-społecznych Franciszek Bujak. Stanisław Pigoń stworzył szkic historyczny rozwoju pisarstwa chłopskiego w publikacji Zarys nowszej literatury ludowej (1946). Sporządził też Wybór pisarzy ludowych (1947–1948) obejmujący pamiętnikarzy, publicystów, poetów i gawędziarzy, udostępniając bogactwo dorobku chłopskiego.

W II połowie XIX wieku zaczęły się ukazywać czasopisma z zakresu folklorystyki redagowane przez etnografów. Do najważniejszych należała m.in. warszawska „Wisła” (redagowana przez Jan Karłowicza i Erazm Majewskiego) oraz „Lud”, organ Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, ukazujący się od 1895 r. (pierwszy redaktorem był Antoni Kalina). Dzięki Karłowiczowi „Wisła” publikowała sprawozdania z ruchu folklorystycznego w Europie Zachodniej i Rosji.