Podjął wtenczas wykłady pełniąc obowiązki starszego asystenta UJP, a od 27 września 1938 objął stanowisko docenta filologii indyjskiej na Wydziale Humanistycznym UJP habilitując się u S. Schayera jako docent prywatny. Na uniwersytecie wykładał indologię.

Równolegle w latach 1921-5 odbywał studia muzyczne w Warszawie: u Felicjana Szopskiego (teoria muzyki) i u Józefa Turczyńskiego (fortepian). W zakresie kompozycji był samoukiem. Do 1939 r. w zasadzie nie komponował. Zaczął występować z powodzeniem jako pianista – m.in. w 1938 grał z Jerzym Lefeldem "Koncert na 2 fortepiany" Igora Strawińskiego. Na wiosnę 1939 r. pomagał w zorganizowaniu Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej w Warszawie.

Od 1932 roku działał również jako publicysta i wybitny krytyk muzyczny. Pisał artykuły do tygodnika "Zet", a potem do "Prosto z mostu". Działał w Polskim Towarzystwie Muzyki Współczesnej. Publikował recenzje, komentarze i rozprawy na łamach "Muzyki Polskiej" (której był redaktorem w latach 1937–1939), "Verbum", "Gazety Muzycznej" oraz "Muzyki Współczesnej" (którą redagował od 1937 r.). Od 1937 roku był żonaty z Anną Janiną Kucharską.