Studia matematyczne na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki UW ukończył w 1987 i w tym samym roku rozpoczął pracę w Instytucie Matematyki UW. Stopień naukowy doktora nauk matematycznych uzyskał 13 stycznia 1994 na podstawie rozprawy pt. Klasyczna różniczkowalność słabych rozwiązań równań parabolicznych; jej promotorem był Bogdan Bojarski. Tematyka doktoratu – punktowa różniczkowalność słabych rozwiązań równań parabolicznych o mierzalnych współczynnikach – znalazła odzwierciedlenie w jego pierwszych publikacjach w „Annales Academiae Scientiarum Fennicae” i „Hokkaido Mathematical Journal” z 1992.

Habilitował się na macierzystym wydziale 17 marca 2005 na podstawie oceny dorobku naukowego i rozprawy pt. Regularność słabych rozwiązań układów równań eliptycznych z krytyczną nieliniowością. Tytuł profesora nauk matematycznych otrzymał 5 grudnia 2011.

Kariera akademicka Instytut Matematyki UW W 1994 został zatrudniony jako adiunkt w Instytucie Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego i pozostaje z tą jednostką związany przez całą karierę zawodową. W latach 2003–2005 był wicedyrektorem Instytutu ds. dydaktycznych, a przez wiele lat kierował Zakładem Równań Różniczkowych.