Wyprawa powróciła do Holandii we wrześniu, przywożąc informacje o tym, że przeprawa dalej na wschód jest możliwa.
W następnym roku wysłano siedem statków pod przywództwem Naya, z Barentsem jako głównym pilotem. Wypłynięto jednak zbyt późno i po dotarciu do Jugorskiego Szaru, okazało się, że cieśninę zaczynał już blokować lód. Pod naciskiem Barentsa wyprawa była kontynuowana – pokonano cieśninę i statki wpłynęły na Morze Karskie. Barents namawiał Naya, by zimować w Arktyce i kontynuować podróż w kolejnym roku. Po stłumieniu buntu załogi i nieudanej próbie dalszej podróży Nay podjął decyzję o powrocie.
W 1596 roku zorganizowano kolejną ekspedycję z dwoma statkami pod dowództwem Jacoba van Heemskercka (1567–1607) i Jana Rijpa (1570-1613), a pilotem ponownie został Barents. Po bezowocnej próbie dotarcia do morza polarnego – Rijp podjął próbę przeprawy na wschód od Wyspy Niedźwiedziej, a van Heemskerck z Barentsem na wschód od Nowej Ziemi. W lipcu van Heemskerck z Barentsem wylądowali na zachodnim wybrzeżu Nowej Ziemi, a następnie podążali na północ i w sierpniu opłynęli jej północny przylądek wydostając się na Morze Karskie. Tam zostali uwięzieni w lodzie i zmuszeni do przezimowania w Arktyce. W czerwcu kolejnego roku lód zaczął ustępować i polarnicy podjęli próbę przeprawy na kontynent dwoma szalupami.