Wkrótce zmarł Barents oraz jeden z żeglarzy. Pozostali przez ponad 40 dni tułali się po wodach Morza Karskiego, aż pod koniec lipca napotkali Pomorców, którzy ich nakarmili i pokierowali do wyspę Kildin, skąd udali się do ujścia Koły, gdzie z misją handlową przebywał Rijp. Pozostali przy życiu uczestnicy wyprawy dotarli do domu w listopadzie.

Kolejne wyprawy poprowadził angielski żeglarz Henry Hudson (1565–1611), najpierw na zlecenie kupców angielskich w 1607 roku, a w 1609 roku kupców holenderskich. Obydwie zakończyły się niepowodzeniem, co zdawało się potwierdzać brak żeglowności Morza Karskiego, wobec czego komercyjne zainteresowania zaczęły skupiać się na rybołówstwie i wielorybnictwie w regionie Spitsbergenu.

W latach 20. XVIII w. car Piotr I Wielki (1672–1725) zlecił zbadanie wschodnich regionów imperium. W 1724 roku zadanie to powierzono duńskiemu oficerowi w służbie rosyjskiej marynarki Vitusowi Beringowi (1681–1741), który miał zbadać czy Azję i Amerykę Północną łączy ląd. W ramach drugiej wyprawy Beringa, znanej jako Wielka Ekspedycja Północna (1733–1743), zmapowano południowe wybrzeże Morza Karskiego.