W 1860 miało miejsce znaczące „przebudzenie” we wsi Osnowa, niedaleko Odessy. Dotknięte zostały także wspólnoty mennonickie, z których wiele popadło wcześniej w religijny formalizm.
Choć koloniści niemieccy cieszyli się swobodami sięgającymi czasów Katarzyny II, zabronione było uprawianie prozelityzmu w stosunku do rdzennych Rosjan. Zakaz ten nie był przestrzegany i w 1879 sztundyści stali się obiektem agresywnych ataków ze strony rosyjskiego chłopstwa. W 1884 oberprokurator Konstantin Pobiedonoscew rozpoczął ciężkie prześladowania m.in. sztundystów, a także baptystów i mołokan. W 1894, za panowania cara Mikołaja II, uznano ich za grupę niepożądaną i szkodliwą. Ich sytuacja poprawiła się wraz z odejściem Pobiedonoscewa w 1905.
Określenie „sztundyści” stosowano w późniejszym okresie do wszystkich odłamów ewangelicznych chrześcijan Rosji.
Zobacz też Jan Prochanow
Linki zewnętrzne Historia KWCH „Opowieść Byłego Katorżnika” – świadectwo z kręgów rosyjskiego sztundyzmu
Kategoria:Historia protestantyzmu Kategoria:Protestantyzm na Ukrainie Kategoria:Historia Rosji Kategoria:Historia Ukrainy Kategoria:Historia protestantyzmu w Niemczech Kategoria:Pietyzm