opublikowano pracę donoszącą, opisując charakterystyczną podgrupę przypadków depresji, w obrębie której obserwowano wyjątkowo korzystną odpowiedź na leczenie inhibitorem MAO, stwierdzając przy tym niemal całkowite ustępowanie objawów. Wśród tych pacjentów poprawę zaczęto odnotowywać szybko, zwykle pomiędzy piątym a ósmym dniem terapii, niekiedy nawet wcześniej, podczas gdy w przypadku typowej postaci depresji następowała po okresie leczenia trwającym nawet miesiąc. Doniesienie to odbiło się szerokim echem na całym świecie i spowodowało wyodrębnienie podtypu depresji, którą nazwaną depresją atypową (do 30-40% wszystkich przypadków depresji). Później opublikowano wyniki badań, w toku których stwierdzono podwyższoną aktywność monoaminooksydazy u osób wykazujących atypowe objawy depresji, co mogłoby tłumaczyć opisywaną wyjątkową skuteczność inhibitorów MAO w farmakoterapii tej postaci choroby.