Z komunistami kontaktował się bardzo ostrożnie – w formie osobistych spotkań i rozmów z Marianem Spychalskim lub jego zastępcą Bogusławem Buczyńskim, przeciętnie 2–3 razy w miesiącu, lub za pośrednictwem sekretarki Mariana Spychalskiego Stanisławy Sowińskiej, pseudonim „Barbara”. Gdy w Stronnictwie Demokratycznym dokonywał się rozłam na tle stosunku do komunistów, pozostał oficjalnie wśród przeciwników sojuszu z PPR.

Brał udział w powstaniu warszawskim jako żołnierz IV Zgrupowania „Gurt” Armii Krajowej (m.in. w walkach o PAST-ę). Skierowany przez komendanta Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa do objęcia Urzędu Śledczego przy ul. Wilczej 35. Uciekł z obozu przejściowego w Pruszkowie, gdzie trafił wraz z ludnością cywilną po powstaniu. Od listopada 1944 do stycznia 1945 przebywał w Krakowie, gdzie dzięki Kazimierzowi Moczarskiemu pełnił funkcję kierownika wydziału redakcyjnego w Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK w Oddziale IV.

Za potajemną zgodą Władysława Gomułki w 1945 podtrzymywał kontakty z konspiracją akowską. Wspólnie z Kazimierzem Moczarskim i prezesem Zjednoczenia Demokratycznego Zygmuntem Kapitaniakiem podpisał wezwanie do wyjścia z konspiracji i apel o akceptację nowej władzy.