Koszty wewnętrzne Krytycy finlandyzacji wskazują na jej koszty wewnętrzne: autocenzurę mediów, ograniczenie debaty publicznej o ZSRR, ingerencję Kekkonena w obsadę stanowisk politycznych i koncentrację polityki zagranicznej w rękach prezydenta z pominięciem parlamentu. Forsberg (2023) zauważa, że w debatach nad akcesją do NATO fińscy posłowie traktowali finlandyzację jednoznacznie negatywnie i podkreślali, że członkostwo w Sojuszu zamyka ten rozdział.
Ograniczona powtarzalność Allison (2022) wykazuje, że model fiński jest trudny do przeniesienia na inne przypadki, ponieważ opierał się na specyficznej kombinacji czynników: ZSRR miał ograniczony interes w podboju Finlandii (po doświadczeniach wojny zimowej), Finlandia dysponowała silną armią zdolną do obrony terytorium, a zimna wojna tworzyła stabilne ramy, w których obie strony znały reguły gry. Brak któregokolwiek z tych warunków (jak w przypadku Ukrainy) sprawia, że finlandyzacja jest niemożliwa.
W Polsce