Antoni Sałacki (ur. 9 marca 1774 w Żurawicy, zm. 15 sierpnia 1831 w Warszawie) – oficer wojsk I Rzeczypospolitej, Wojsk Tadeusza Kościuszki i Armii Księstwa Warszawskiego oraz generał brygady Wojsk Polskich Królestwa Kongresowego.
Życiorys W wieku lat ośmiu Sałacki wstąpił do Szkoły Kadetów, mając lat 14 został sierżantem w koronnym korpusie saperskim, w roku 1789 awansował na podporucznika. Brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 roku, walczył m.in. w bitwie pod Zieleńcami. W roku 1794 postąpił na kapitana i wziął udział w obronie Warszawy w czasie insurekcji kościuszkowskiej. W końcu tegoż roku wziął abszyt w stopniu majora.
W roku 1810 Sałacki powrócił do służby czynnej i podjął służbę w stopniu kapitana w korpusie saperów wojsk Księstwa Warszawskiego. W tym samym roku awansował ponownie na majora. Wyróżnił się w czasie kampanii rosyjskiej Napoleona (1812) i otrzymał w tym roku Order Virtuti Militari. Walczył także w kampaniach 1813 i 1814 roku, po bitwie pod Lipskiem Napoleon odznaczył go krzyżem Legii Honorowej.
Po upadku Napoleona Sałacki wstąpił do Korpusu Inżynierów. W 1820 roku awansował na pułkownika, a 24 maja 1829 roku na generała brygady.