W 2000 odnowiła mandat deputowanej jako kandydatka Partii Nowej Demokracji (powstałej na bazie LMP), wchodzącej w skład koalicji socjaldemokratycznej. Zasiadała w komisjach gospodarki oraz spraw europejskich, kierowała frakcją Związku Partii Chłopskiej i Nowej Demokracji, a także komisją ds. regionu Ignalińskiej Elektrowni Jądrowej. W 2001 stanęła na czele federacji jej ugrupowania i Partii Chłopskiej. Jako jeden z nielicznych znanych polityków broniła prezydenta Rolandasa Paksasa. W 2004 brała udział w wyborach prezydenckich, w których w drugiej turze uzyskała 47,4% głosów, przegrywając w drugiej turze z Valdasem Adamkusem. W tym samym roku została wybrana do Parlamentu Europejskiego, zrezygnowała jednak z objęcia mandatu.
W wyborach krajowych w 2004 po raz czwarty weszła do Sejmu jako kandydatka Związku Partii Chłopskiej i Nowej Demokracji. Zasiadała w komisjach rozwoju społeczeństwa informacyjnego, spraw zagranicznych i ds. regionu Ignalińskiej Elektrowni Jądrowej. Od 2005 kierowała jednolitą partią – Litewskim Ludowym Związkiem Chłopskim. 14 grudnia 2004 została ministrem rolnictwa w rządzie Algirdasa Brazauskasa, a w lipcu 2006 objęła ten sam urząd w gabinecie Gediminasa Kirkilasa. W wyborach parlamentarnych w 2008 bez powodzenia ubiegała się o reelekcję.