Del primato morale e civile degli Italiani (O moralnym i politycznym prymacie Włochów) – jedno z najważniejszych dzieł Vincenza Giobertiego, ukazało się w 1843 roku w Brukseli. Gioberti zawarł w nim przede wszystkim własną wizję rozwoju Risorgimenta, wizję, która trwale wpłynęła na historię Półwyspu Apenińskiego.

Charakterystyka Gioberti odżegnując się od rewolucji wyobrażał sobie przyszłą organizację Włoch jako federację, ale w przeciwieństwie do innych umiarkowanych reformatorów kierownictwo w niej oddawał papieżowi. Uważał on, że nienawiść do Austrii jest platformą porozumienia wszystkich Włochów i że powinni oni skupić się właśnie wokół papieża, ażeby bronić przed "nowymi Wandalami" nie tylko Italię, ale i kulturę łacińską. Gioberti sądził, że papież, choć pozostaje głową wszystkich katolików, jest on przede wszystkim twórcą "ducha włoskiego", a to oznacza, że "Włochy duchowo tkwią w papieżu tak, jak materialnie papież znajduje się w Italii"K. Morawski, Gioberti. Myśl i działania polityczne, Rozp. Hist. Tow. Naukowego Warszawskiego, T. 16, z. 3 (1936), s. 37. Papiestwo w systemie Giobertiego zajmowało wybitne miejsce.