Widział on w papieżach nie tylko obrońców wiary, ale także obrońców wolności Italii.
Autor Il primato starał się nie występować przeciw realiom politycznym - może świadczyć o tym to, że Risorgimento w jego koncepcji potrzebowało dwóch budowniczych. Pierwszym miał być papież, któremu miało przysługiwać kierownictwo moralne jako ziemskiemu przywódcy religii katolickiej, religii stanowiącej podstawę odrodzenia kulturalnego i narodowego Włoch. Drugim niezbędnym ogniwem pozostawał król Sardynii, który powinien bronić Italii przed zakusami wrogów i który miał poderwać Włochów do walki zbrojnej o jedność.
Oryginalna myśl dzieła Giobertiego bardzo szybko zyskała dużą popularność, gdyż w chwili ukazania się Il primato w całej Italii istniała świadomość konieczności reform, zrzucenia hegemonii austriackiej i odrodzenia narodowego. Brakowało jednakże wyraźnego programu działania dla umiarkowanych reformatorów. Pustkę tę w 1843 roku wypełnił właśnie Gioberti swoim dziełem, wykazując, że w ciągu dziejów papiestwo i Italia były ze sobą ściśle związane i że Stolica Apostolska była ostoją ducha narodowego mieszkańców półwyspu. Gioberti stał się niemalże wyrocznią moralną Włochów. Jego wystąpienie, gloryfikujące rolę papieża i wzywające kler do współpracy z ruchem narodowym, nazwano, bardzo szybko zresztą, programem neogwelfickim.