Imipramina () – organiczny związek chemiczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny. Pierwszy w pełni skuteczny lek przeciwdepresyjny, zastosowany w 1957. Hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny i serotoniny ze szczeliny synaptycznej. Wykazuje umiarkowane działanie przeciwcholinergiczne obwodowe i ośrodkowe oraz słabe działanie przeciwhistaminowe. Wchłania się z przewodu pokarmowego w 50%, metabolizowany w wątrobie do dezypraminy, czynnego metabolitu, który ma także działanie psychotropowe. Silnie wiąże się z białkami osocza, okres półtrwania wynosi 10–16 godz., wydalana z moczem i kałem w ciągu jednej doby po podaniu, przenika do mleka. Lek może działać teratogennie.

Działanie silny antydepresant (tymoleptyk) niewielkie działanie uspokajające i przeciwlękowe w średnio silnym stopniu wzmaga napęd psychoruchowy

Wskazania depresje endogenne z zahamowaniem inne depresje z niezbyt nasilonym lękiem

Przeciwwskazania nadwrażliwość na lek stosowanie inhibitorów MAO i okres 2 tygodni po ich odstawieniu ciąża i karmienie ostra faza zawału serca ostre zatrucie środkami działającymi depresyjnie na OUN (alkohol, leki nasenne, przeciwbólowe, psychotropowe) jaskra z wąskim kątem przesączania łagodny rozrost gruczołu krokowego