Do kanonu żydowskiego została włączona w wersji hebrajskiej dopiero po Synodzie w Jamnii. W II wieku po Chr. sporządzone zostało przez mężów Wielkiej Synagogi nowe wydanie księgi. W Biblii Hebrajskiej znajduje się na ósmym miejscu, pomiędzy Lamentacjami a Księgą Daniela. Wraz z Pieśnią nad Pieśniami, Księgą Rut, Lamentacjami i Koheletem Księga Estery zaliczana jest w kanonie hebrajskim do „pięciu zwojów”.
Treść Księgi
Na dworze króla Aswerusa w Suzie pojawiła się młoda żydówka Estera, która została nową królową, gdy Achaszwerosz oddalił swoją żonę Waszti. Opiekun Estery Mardocheusz zakazał jej wyjawiać swoje pochodzenie.
Odkrywszy spisek eunuchów przeciw królowi, Mardocheusz uprzedził Aswerusa o zamachu na jego życie. Tymczasem największemu dostojnikowi dworskiemu Hamanowi Agagicie udało się wymóc na królu dekret przeciw Żydom, na mocy którego mieli oni być zgładzeni w trzynastym dniu miesiąca adar (luty-marzec). Na polecenie Mordochaja Estera przekonała władcę do cofnięcia dekretu.