19 stycznia 1942 został ministrem szkolnictwa i oświaty w rządzie Protektoratu Czech i Moraw. Stał się symbolem kolaboracji z Niemcami, nazywanym „czeskim Quislingiem”. W maju 1942 utworzył Kuratorium do spraw wychowania młodzieży w Czechach i na Morawach, zajmujące się reedukowaniem i germanizowaniem czeskiej młodzieży w wieku od 10 do 18 lat, pochodzącej z czystych rasowo rodzin.
Od kwietnia 1945 roku mieszkał wraz z żoną w swoim gabinecie w siedzibie ministerstwa szkolnictwa, który przygotował do obrony wypełniając wnęki okienne workami z piaskiem i wyposażając go w karabin maszynowy.
Po wybuchu powstania praskiego został wezwany przez Karla Hermanna Franka do pałacu Czernińskiego, aby wygłosił on w radiu apel do rodaków o zachowanie spokoju. Około godziny 13:00 w konwoju dwóch samochodów i uzbrojonej ciężarówki wyruszył wraz z niemiecką eskortą z pałacu Kolowratów – siedziby ministerstwa szkolnictwa, jednak po pokonaniu kilkuset metrów został zawrócony przez policjanta, który poinformował ich, że na Placu Małostrańskim, przez który planowali przejechać, toczą się walki. W tej sytuacji konwój zawrócił, aby dotrzeć do siedziby protektora inną trasą, wiodącą wzdłuż Wełtawy i ogrodów praskiego zamku.