W okolicach parku Chotka na wzgórzu Letná w pierwszym z samochodów skończyło się paliwo i konwój zatrzymał się, aby je uzupełnić. Korzystając z nieuwagi jadących z nim w ciężarówce urzędników, Moravec strzelił sobie w skroń z pistoletu, który schował w kieszeni płaszcza. W związku ze śmiercią ministra, niemiecka eskorta skierowała się wprost do dowództwa Policji w dzielnicy Bubeneč, gdzie jego zwłoki owinięto w płaszcz i zakopano w tamtejszym ogrodzie. Wkrótce potem jego ciało ekshumowano.
Był odznaczony m.in. Tarczą Honorową Protektoratu Czech i Moraw z Orłem Świętego Wacława.
Życie prywatne Miał trzech synów: Igor (ur. 1920, zm. 1947) – oficer Waffen-SS, podczas działań wojennych został odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy. W marcu 1945 roku dostał się do niewoli radzieckiej. Uciekł z niewoli i po wojnie przedostał się do Czechosłowacji, gdzie pracował jako robotnik rolny. W maju 1946 roku został zdemaskowany i podczas próby aresztowania zastrzelił policjanta i ciężko ranił drugiego. W 1947 roku został skazany na śmierć i powieszony. Jurij (ur. 1923, zm. 1964) – malarz, pełnił służbę w jednej z kompanii propagandowych Wehrmachtu. W listopadzie 1944 roku zdezerterował i zgłosił się do służby w Polskich Siłach Zbrojnych, jednak po dwóch miesiącach służby został odesłany do obozu jenieckiego.