Wprawdzie pierwsze państwa Słowian południowych powstały już w IX wieku, jednak ze względu na ciągłą konkurencję ze strony okrzepłych już potęg ościennych – Bizancjum, Niemiec, Węgier – nie miały szans na stabilizację; nawet najpotężniejsze państwo bułgarskie nie zdołało się oprzeć militarnej i politycznej przewadze Bizancjum. O słabości państw południowosłowiańskich zadecydowały również bratobójcze walki między poszczególnymi krystalizującymi się ośrodkami władzy: Serbią, Bośnią i Chorwacją, jak również niestabilność wewnętrzna, wyrażająca się w ciągłych buntach i secesjach. Państwa południowych Słowian zaczynały dopiero krzepnąć, gdy w XV wieku zostały podbite, wraz z niesłowiańską resztą Bałkanów, przez Imperium Osmańskie. Przed podbojem osmańskim uratowały się tylko część Chorwacji i Słowenia, które jednak też weszły w skład obcych państw – Królestwa Węgier i imperium habsburskiego, prócz tego niewielkie terytoria słowiańskie na wybrzeżu Dalmacji pozostawały pod bezpośrednią władzą bądź pod wpływami Wenecji.