Ludy te w krótkim czasie zostały niemal w całości zeslawizowane, przejmując słowiański język i kulturę, pozostawiając tylko ślady w postaci elementów kultury ludowej. Po najeździe na wschodnie Bałkany tureckich Protobułgarów pod koniec VII wieku oni również w stosunkowo krótkim czasie zostali zeslawizowani. W X wieku łączność Słowian południowych z resztą Słowiańszczyzny została przerwana przez najazd Węgrów i powstanie w Kotlinie Panońskiej ich królestwa, które, mimo niewątpliwej przewagi liczebnej tamtejszych Słowian, nie poddało się slawizacji i w krótkim czasie urosło do rangi mocarstwa.
Krótko po zajęciu Bałkanów Słowianie zostali schrystianizowani – przodkowie dzisiejszych Słoweńców i Chorwatów pod wpływem niemieckim przyjęli łaciński katolicyzm, a przodkowie Bułgarów, Macedończyków i Serbów – prawosławie pod wpływem Bizancjum. Podjęty przez świętych Cyryla i Metodego wysiłek stworzenia odrębnego obrządku słowiańskiego został zniweczony przez broniące swych wpływów kościoły Niemiec i Bizancjum.