thumb|Parowóz „La Porteña” – otwierał pierwszą linię w Buenos Aires thumb|Prom na rzece Paraná koło Três Lagoas (stan Mato Grosso do Sul), kolej EF Noroeste do Brasil, przed 1926 r. thumb|Peru, wiadukt FC Central Andino koło Matucana thumb|Gwatemala, brama na wyjeździe z dworca thumb|Przystanek Anchorena w regionie Buenos Aires, linia podmiejska Tren de la Costa na dawnej linii FC Central Argentino (potem FC Gral. Mitre). Charakterystyczna architektura zdradza genezę kolei: większość sieci argentyńskiej powstała jako inwestycja brytyjska thumb|Paranapiacaba na nowej linii kolei EF Santos-Jundiaí – jedna z maszyn wyciągowych z 1901 r. thumb|São Paulo, dworzec Luz z 1901 r. – obecnie węzeł kolei aglomeracyjnej CPTM thumb|Buenos Aires, dworzec Constitución – po rozbudowie z 1910 i 1920 r. największy dworzec kontynentu thumb|Buenos Aires – wagon metra linii A thumb|Korytarz linii kolejowej w Boliwii (FCAB) thumb|Most „Ponte Barão do Rio Branco” przez rzekę Paragwaj z 1952 r. (EF Noroeste do Brasil) – jedna z ostatnich inwestycji przed upadkiem kolei jako transkontynentalnego środka transportu thumb|Meksyk, naziemne odcinki metra są często prowadzone w pasach rozdzielających arterii kołowych thumb|Kolumbia.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Historia kolei w Ameryce Łacińskiej · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.