Leczył bezpłatnie ubogich (przede wszystkim w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych), często wspierając ich finansowo. Prowadził badania nad cholerą, która nawiedzała Warszawę. Obstając przy swoich poglądach w czasie epidemii cholery sprzeciwiał się antycholerycznym metodom i zaleceniom kierującego z powodzeniem wojskową kadrą lekarską gen. Karola Kaczkowskiego. Za przepisy skutecznego leczenia tej choroby w Indiach otrzymał podziękowanie od królowej Wiktorii. Malcz pierwszy wprowadził polskie nazwy takich chorób zakaźnych, jak dur, ospa, szkarlatyna i odra. Był autorem instrukcji dotyczącej postepowania z chorymi na cholerę oraz ich pochówku. Ponadto opracował i ordynował z dobrym skutkiem lek – tzw. „łyk Malcza”.
W czasie powstania listopadowego Malcz został naczelnym lekarzem Gwardii Narodowej miasta Warszawy. 4 czerwca 1831, „za zasługi w powstaniu i odwagę w niesieniu pomocy dotkniętym cholerą” odznaczony został Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari nr 1420.
W 1840 roku przyznano mu Order Świętej Anny III klasy. W 1850 uzyskał szlachectwo Królestwa Polskiego.