W XV wieku mury podwyższono średnio o 1 metr. Pierwotnie zwieńczenie murów stanowił krenelaż (blanki) oraz drewniany ganek dla obrońców od strony miasta. Podczas XV-wiecznej przebudowy stare blanki zamurowano, a powyżej utworzono nowe otwory strzelcze. Większość zachowanego jeszcze w XIX wieku murowanego przedpiersia z zębatymi zwieńczeniami (blankami) z cegły została bezpowrotnie wyburzona w 1864 roku na skutek decyzji pruskiego konserwatora zabytków Ferdinanda von Quasta.
Baszty i wieże Obronność murów wzmacniało łącznie czternaście lub piętnaście zamkniętych i otwartych od strony miasta baszt (tzw. szal), wzniesionych na planie prostokąta, które stały od siebie w odległości od 40 do 50 metrów (co odpowiadało zasięgowi skutecznego strzału z kuszy). Tradycja wprowadzania baszt flankujących do linii murów nie pochodzi z pierwszego etapu budowy (wówczas mur był jednolitym pasem), lecz rozpoczęła się na początku XV wieku.