Z samego faktu, że A wolno dokonać określonego czynu, nie wynika jeszcze, że B ma obowiązek podjęcia wobec A oznaczonego pozytywnego działania.
Normy mogą jednak dodatkowo chronić wolność określonego podmiotu przez nałożenie na innych obowiązku nieingerowania w jego zachowanie. Wówczas sytuacja prawna podmiotu staje się bardziej złożona: obejmuje zarówno wolność własnego działania, jak i uprawnienie skorelowane z obowiązkiem innych podmiotów powstrzymania się od ingerencji.
Uprawnienie a kompetencja
Kompetencja jest odrębną od roszczenia i wolności sytuacją prawną. Polega na prawnej możliwości dokonania określonej czynności konwencjonalnej, z której należytym dokonaniem normy prawne wiążą powstanie, zmianę, aktualizację albo ustanie określonych obowiązków lub innych sytuacji prawnych.
W języku prawniczym kompetencję określa się niekiedy jako „uprawnienie” albo „zbiór uprawnień”. W ścisłej aparaturze pojęciowej takie utożsamienie jest jednak mylące. Kompetencji nie odpowiada po prostu obowiązek spełnienia świadczenia wobec podmiotu kompetentnego. Jej korelatem jest przede wszystkim podległość kompetencji – sytuacja podmiotu, którego sytuacja prawna może zostać zmieniona przez należyte dokonanie czynności konwencjonalnej.