Kolejną innowacją wartą nadmienienia było zastosowanie tzw. kesonów, czyli betonowych skrzyń o określonych precyzyjnie wymiarach, które odgradzają poszczególne odcinki cieśniny Brouwershaven w liczbie 72. Dla potrzeb żeglugi zbudowana jest też śluza, która umożliwia przejście statków przez zaporę. Przed zamknięciem Haringvliet było dużym rezerwatem przyrody. Ziemia, która normalnie znikała pod wodą podczas przypływu, jest teraz trwale nad wodą i jest wykorzystywana przez rolników jako grunty rolne. Wiele dzikich gęsi straciło swoje siedliska, a rośliny potrzebujące dopływu słonej wody morskiej giną. Nie przetrwały zmiany wody na słodką kraby i krewetki, a europejska flądra i europejska stynka zostały zastąpione przez okonie i płocie. Przez tamę przebiega droga N57.

Jedynym sposobem uniknięcia powtórzenia katastrofy było zamknięcie ramion delty zaporami od strony morza. Projektanci chroniąc terytorium przed falami morskimi po raz pierwszy spotkali się z protestami, gdyż pierwotne środowisko zmieniłoby się ze słonowodnego w słodkowodne, a istniejący ekosystem przestałby istnieć. Rozwiązaniem było ruchome zamontowanie potężnych, żelbetowych płyt. Wsparte na filarach, mogą się one poruszać pionowo w górę i w dół w taki sposób, by nie sięgały do dna.