Woda może płynąć do morza poniżej, a przegrody wystają ponad poziom wody na tyle wysoko, by zatrzymać fale. Położeniem płyt między filarami sterują systemy komputerowe. Decyzje o wysokości położenia zapór podejmowane są na podstawie stanu morza, siły wiatru, siły przypływu i objętości mas wody, spływających rzekami ku morzu. W razie potrzeby przegrody są unoszone lub obniżane za pomocą silników. Jeżeli woda spiętrzy się o 3 metry następuje zamykanie zasuw. W 2002 r. zamknięto ją aż 21 razy. Konstrukcja ta stała się najdłuższą na świecie tamą z zasuwami, których ma aż 60, a każda z nich waży tyle co 40 załadowanych wagonów kolejowych. Zasuwy zostały zawieszone pomiędzy 65 gigantycznymi pylonami. Jeden pylon ma wysokość jedenastopiętrowego budynku i masę 16 tys. ton. Jest to imponujący przykład niderlandzkiej inżynierii hydraulicznej.