Utwór został opatrzony łacińskim mottem, zapożyczonym od Hipokratesa: Quae medicamenta non sanat, ferrum sanat; quae ferrum non sanat, ignis sanat (Czego lekarstwa nie leczą, leczy żelazo; czego żelazo nie leczy, leczy ogień). Motto, rewolucyjna treść i wymowa Zbójców, i innych utworów dramaturga, w tym Intrygi i miłości, wpisują się w buntowniczą ideologię okresu burzy i naporu. Według historyka literatury, Zdzisława Żygulskiego jun., to właśnie Schiller zamknął ostatecznie ten okres swoim następnym po Intrydze dramatem, Don Carlosem. Jak pisze Żygulski, [Don Carlos] dzięki szlachetnym ideom, jakie głosił, dzięki zawartemu w nim entuzjazmowi dla wolności i tolerancji, obudził żywe echo zarówno u czytelników, jak i u widzów, i budzi je do dziś.
Okoliczności powstania Schiller rozpoczął pracę nad dramatem po tym, jak Karol Eugeniusz objął go aresztem i zabronił mu pisania komedii oraz utrzymywania kontaktów z zagranicą, ponieważ ten, bez zgody suwerena, udał się na drugie przedstawienie Zbójców w Mannheimie w 1782 roku – utworu krytykującego monarchię absolutną. Poeta, utrzymywany przez przyjaciela, pianistę – Andrzeja Streichera, na krótko uciekł do Palatynatu, gdzie oczekiwał, że pomocy udzieli mu baron Wolfgang Heribert von Dalberg, dyrektor Teatru Narodowego w Palatynacie, który wystawił jego pierwszą sztukę.