1 Pułk Ułanów otrzymał zadanie osłaniania przewidywanego odwrotu 11 Dywizji Piechoty, której dowódca generał Sytin poprosił, a nie wydał rozkaz, o utrzymanie, co najmniej przez godzinę, pozycji umożliwiającej wycofanie chociaż części dywizji, a szczególnie artylerii.

Ukształtowanie terenu oraz przewidywane kierunki natarć wojsk niemieckich wymusiły utworzenie dwóch grup uderzeniowych praktycznie wzajemnie niemających ze sobą kontaktu wzrokowego. Pułk w tym momencie składał się z 4 szwadronów po 4 plutony i po 9 rot w każdym, szwadronu karabinów maszynowych tylko z nazwy, ponieważ był to pluton kawalerii przydzielony do pułku, nieposiadający ani jednego karabinu maszynowego. Razem było to około 400 „szabel”. Dowódca pułku pułkownik Bolesław Mościcki, wobec braku broni samoczynnej i w związku z tym przewidywanej nieskuteczności obsadzania kolejnych linii oporu i działania ogniem, zastosował śmiały manewr, postanawiając szarżować na nieprzyjaciela w szyku konnym. Założeniem dowódcy było, by 4 szwadron bronił polnej drogi Radzcza – Stanisławów, 2 szwadron atakował wieś Krechowce wzdłuż drogi Krechowce – Stanisławów, 3 szwadron i szwadron „karabinów maszynowych” szedł „schodkowo” w prawo za 2, a 1 szwadron stanowił odwód. Około godziny 15:30 szwadrony przystąpiły do wykonania zadań.