Na pomoc 4 szwadronowi ruszył 1 szwadron i wspólnie zmusili piechotę, jak się okazało austro-węgierską (Bośniacy) do ucieczki, powodując w jej szeregach znaczne straty. Odosobnione szwadrony nie ścigały jednak daleko nieprzyjaciela i powróciły na poprzednie stanowiska. Nastąpił jeszcze jeden atak piechoty, wsparty oddziałem kawalerii niemieckiej, który również został odparty, a kawaleria ponownie walki nie podjęła. Ponieważ zapadał zmrok, było po godzinie 20:00, szwadrony otrzymały rozkaz wycofania się do kotlinki na południe od Stanisławowa.
Podsumowując bitwę, z wojskowego punktu widzenia należy zauważyć, że pułk liczący zaledwie 400 „szabel”, bez karabinów maszynowych i bez wsparcia artylerii, przez ponad 5 godzin opóźniał działania 2 batalionów piechoty niemieckiej, wspieranych przez artylerię i dwa szwadrony kawalerii – razem 1500–2000 żołnierzy. W czasie bitwy ułani wykonali sześć szarż w szyku konnym, nie licząc szarż na kawalerię nieprzyjaciela, która walki nie podjęła.
Wobec znacznie większych i o większym znaczeniu bitew I wojny światowej był to zaledwie drobny epizod. Został jednak szeroko skomentowany w prasie zarówno polskiej, jak i rosyjskiej, a nawet niemieckiej.