Status thumb|Scena z emporium: przygotowanie towaru do transportu (z tzw. czary Arkesilasa z Cyreny, poł. VI w. p.n.e.) Herodot, który pierwszy użył tego określenia, rozumiał emporium jako miejsce dla handlu pomiędzy obcymi przybyszami a tuziemcami, wydzielone w sąsiedztwie ich polis, najczęściej na obszarze przymorza. Powstające na terytoriach zamieszkiwanych przez ludność niegrecką, emporia różniły się od gmin etnicznych, czyli kolonii (apoikia) tym, iż nie mogły posiadać statusu suwerennej polis. Zakładane jako typowe placówki handlowe w Iberii lub nad Morzem Czarnym, nie przekształciły się nigdy w prawdziwe greckie gminy.
Osadom takim zakładanym często przypadkowo przez samoistne grupy kupców brakowało oficjalnego aktu założycielskiego wraz z publiczną ceremonią, podczas gdy apoikia (dosłownie „osada z dala od domu”) fundowana była w z góry określonym czasie przez konkretne miasta albo grupy osadników pod przywództwem tzw. ojkisty (οἰκιστής). Uzależnione od stosunku tubylców, sytuowano je zwykle na obrzeżach rozwiniętych cywilizacji, jak np. na wybrzeżu lewantyńskim, egipskim czy etruskim.