Pierwotnie liczne emporia położone były poza miejskimi murami (np. Anthedon, eubejskie Chalkida i Eretria, Larymna, Milet, Tanais, Tasos). Od końca VI–V wieku p.n.e., wraz z powstaniem portów zamkniętych (λιμήν κλειστός), z wolna przekształacały się w handlową strefę wydzieloną w obrębie murów miejskich (m.in. Olbia, Aleksandria, Kartagina, Dikajarchia-Puteoli, Pireus). W Atenach wyróżniano dwa rodzaje emporiów – dla cudzoziemców i tubylców, pozostające pod nadzorem epimeletów.
Najważniejsze emporia thumb|230px|Przylądek Monte Vico – miejsce pierwszej placówki handlowej Greków na Ischii Oprócz syryjskiej Al-Miny i egipskiej Naukratis, do najstarszych i najbardziej liczących się w świecie śródziemnomorskim emporiów należały ważne dla handlu mykeńsko-cypryjskiego sycylijskie Tapsos, północnoitalska Spina i założone ok. 775 p.n.e. Pitekuzy (Pithekussai) na Ischii, które wkrótce na lądzie stałym dały początek kolonii Kume; poza tym libijska Cyrena, dla handlu minojskiego prawdopodobnie też Troja.