Uwagę Greków wcześnie przyciągały wybrzeża anatolijskie i obszar czarnomorski, stwarzające dostęp do krain zasobnych w rudy metali. Do kolonii powstałych najprawdopodobniej z emporiów należały w VIII w. p.n.e. Synopa, Trapezunt i Amisos. Szczególnie doniosłą rolę w zakładaniu na pobrzeżach Morza Czarnego licznych osad będących początkowo placówkami handlowymi, odegrał joński Milet. Na północy, gdzie istotną rolę odgrywała wymiana handlowa ze Scytami oraz obrót płodami rolnymi i rybami, spośród emporiów skupionych przy limanie Bohu i Dniepru na dominujące polis wyrosła Olbia, na wysuniętej wschodniej rubieży nad Donem – Tanais. Osady handlowe tego rodzaju istniały też przypuszczalnie w Kolchidzie, np. Fasis, Dioskuria.
W basenie zachodniośródziemnomorskim za najstarszą (775 p.n.e.) i przez długi czas najodleglejszą placówkę uchodziły Pitekuzy, założone w Zatoce Neapolitańskiej przez eubejskich kupców z Chalkis i Eretrii na nieuprawnej wysepce z aż dwoma naturalnymi portami. Szybki rozrost i przeludnienie pierwotnej osady spowodowały już ok. 750 p.n.e. częściową migrację na ląd stały i założenie Kume. Na obszarze Etrurii, poza północnoitalskimi Spiną (założoną ok.