Podczas 11,5 roku spędzonych w Pachuce zyskał status klubowej legendy – numer 1, z którym występował przez cały pobyt w klubie, został zastrzeżony.
Kariera reprezentacyjna W 1991 roku Calero znalazł się w składzie na turniej Copa América, gdzie Kolumbia zajęła czwarte miejsce, a golkiper Deportivo Cali nie rozegrał ani jednego spotkania, pozostając rezerwowym dla René Higuity. Rok później Calero był członkiem olimpijskiej reprezentacji Kolumbii na Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie. Był tam pierwszym bramkarzem reprezentacji, jednak Kolumbijczycy zdobyli zaledwie jeden punkt po remisie z Katarem i zajęli ostatnie miejsce w grupie.
W pierwszej reprezentacji Kolumbii Calero zadebiutował 17 czerwca 1995 roku w wygranym 1:0 meczu z Nigerią, rozegranym w ramach US Cup. W tym samym roku był rezerwowym na Copa América 1995, gdzie Kolumbijczycy zajęli trzecie miejsce. Także w roku 1997 bramkarz Deportivo Cali wziął udział w Copa América, w roli dublera dla Faryda Mondragóna, a Kolumbia nie odniosła większego sukcesu. W 1998 roku selekcjoner reprezentacji, Hernán Darío Gómez, powołał go do 22–osobowej kadry na Mistrzostwa Świata we Francji. Tam Calero był jednak dopiero trzecim bramkarzem w hierarchii za Óscarem Córdobą i Farydem Mondragónem i cały turniej obejrzał z ławki rezerwowych.