Budowa osiedla zakończyła się w 1950 roku, a jej zamysł był podobny jak w przypadku warszawskiego Osiedla Łączności (Boernerowa). W związku z powojennym "głodem mieszkaniowym" w Warszawie, osiedlali się tu także urzędnicy instytucji związanych z ministerstwem łączności. W późniejszym czasie wprowadzili się tu również lekarze dojeżdżający do pracy w Warszawie czy pracownicy Instytutu Badań Jądrowych w Świerku. Osiedle stanowiło zespół dwóch domów sześciorodzinnych i dwudziestu dwóch bliźniaków, uzupełniony o tzw. Dom Społeczny, który łączył w sobie funkcje kulturalne, oświatowe i usługowe. Mieściły się w nim w różnych okresach rozmaite placówki: kino-teatr, biblioteka, sklep spożywczy, przedszkole, ośrodek zdrowia, szkoła i ośrodek szkoleniowy. Wszystkie domy miały bieżącą wodę i były wyposażone w łazienki, a całe osiedle było skanalizowane i podłączone do własnej oczyszczalni ścieków.