Trasa ta została przedłużona przez brytyjskie linie BOAC, dając połączenie z Londynem. Sektor o długości 5652 kilometrów był najdłuższym przelotem bez międzylądowań na tamte czasy, a przeciętny czas jego przebycia wynosił 28 godzin. Pasażerowie otrzymywali certyfikat członkostwa The Rare and Secret Order of the Double Sunrise, jako że podczas lotu słońce wschodziło dwukrotnie.
W 1944 flota linii została zwiększona o konwencjonalne Consolidated B-24 Liberator, które obsługiwały trasę z Kolombo (na Sri Lance) do australijskiego Exmouth. Później na tej trasie pojawiły się Avro Lancastrian. Latały one z Sydney do Gawler z lądowaniem w celu uzupełnienia paliwa w Adelaide i w Exmouth, gdzie załoga i pasażerowie przeczekiwali noc. Następny przystanek był w Kolombo, gdzie tankowano paliwo, kolejny w Karaczi (Pakistan), gdzie maszyny BOAC zabierały pasażerów w ostatni odcinek do Wielkiej Brytanii. Na tej trasie, zwanej Kangaroo Service po raz pierwszy zostało użyte logo z kangurem.
W 1947 Qantas Empire Airways zostały znacjonalizowane, kiedy rząd australijski (na czele którego stał Ben Chifley) wykupił udziały należące do BOAC.