W tym samym roku jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał stopień podporucznika pospolitego ruszenia. W latach 1924–1928 pełnił funkcję referenta spraw literatury w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Jak wspominał Edward Kozikowski, Rogowicz dał się wówczas poznać jako człowiek wyjątkowo uczynny, starający się pomagać pisarzom pod względem materialnym. W 1927 wygłosił przemówienie na bankiecie wydanym przez polski PEN Club, na cześć przybyłego do stolicy Thomasa Manna. Był sekretarzem Warszawskiej Kasy Przezorności i Pomocy dla Literatów i Dziennikarzy, tzw. Kasy Literackiej. Był członkiem masonerii. Odbył podróże do Francji, Jugosławii i Grecji. W 1932 był jednym z warszawskich delegatów na odbywający się w Krakowie zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich (w 1939 został członkiem zarządu warszawskiego oddziału stowarzyszenia). W latach 30. XX wieku pisał artykuły na tematy literackie, publikując m.in. w „Tygodniku Literackim”, zajmował się również publicystyką polityczną. Publikował w „Gazecie Polskiej”, „Epoce”, „Kurierze Porannym” i „Dzienniku Ludowym”. W 1932 wydał zbiór artykułów, pt. Reflektorem po czarnych koszulach, wymierzony przeciw włoskim faszystom. W 1936 został wybrany w skład prezydium Komisji Literackiej przy Lidze Obrony Praw Człowieka i Obywatela.