W 1937 był jednym z założycieli Klubu Demokratycznego i wszedł w skład zarządu organizacji. W tym samym roku wystosował list otwarty do rektora Politechniki Warszawskiej, Józefa Zawadzkiego, protestując przeciwko gettu ławkowemu. Był prelegentem w Polskim Radiu, pisał do czasopism „Radio” i „Antena”, a w 1935 wszedł w skład jury konkursu Polskiego Radia na słuchowisko.

Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Wilna, gdzie pisał do „Kuriera Wileńskiego”. W 1940 powrócił do Warszawy, gdzie przeżył okupację niemiecką i powstanie warszawskie (nie został wysiedlony, ponieważ mieszkał na krańcach miasta). W tym czasie pisywał do polskiej prasy podziemnej. W lutym 1945 nawiązał współpracę z „Życiem Warszawy”, na którego łamach apelował m.in. o utworzenie muzeum Warszawy. W tym samym roku był jednym z delegatów z Warszawy na I Zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich w Krakowie, na którym został wybrany w skład sądu koleżeńskiego oraz do komisji kwalifikacyjnej w zakresie przekładów. W 1946 jako wieloletni członek polskiego PEN Clubu został delegatem Polski na pierwszy powojenny kongres PEN Clubów w Sztokholmie. Jego trzymiesięczny pobyt w Szwecji zaowocował reportażami i szkicami opublikowanymi na łamach „Robotnika”.