Niemniej w doktrynie Narodowej Demokracji silnie zaznaczony był ideologiczny antykomunizm. Uznawano, że komunizm rosyjski jest zagrożeniem dla cywilizacji zachodniej i chrześcijaństwa, a także własności prywatnej. Krytykowano ZSRR za despotyczny i azjatycki sposób rządzenia, a także wieloetniczny charakter rządów. W 1923 Zygmunt Berezowski domagał się od władz polskich reakcji w sprawie procesu księży katolickich w ZSRR. Z endecją związane było Porozumienie Organizacji Współdziałających w Zwalczaniu Komunizmu. Jego przewodniczącą w latach 30. była posłanka Stronnictwa Narodowego Ewelina Pepłowska.
Od przewrotu majowego (1926) endecja była systematycznie zwalczana przez sanację. W odpowiedzi na to w grudniu 1926 roku powstała pozaparlamentarna organizacja opozycyjna – Obóz Wielkiej Polski (OWP), na czele z Romanem Dmowskim i składająca się głównie z nacjonalistycznie nastawionej młodzieży. Głównym celem OWP była pozaparlamentarna walka o władzę z sanacją, a jednym z głównych haseł była walka z mniejszością żydowską w Polsce. OWP stał się organizacją masową skupiającą około 250 tysięcy członków. Narodowa Demokracja obejmowała w tamtym okresie: partie polityczne, związki zawodowe, stowarzyszenia młodzieżowe, kobiece i sportowe.