Ryt słowiański zachował się do XVII wieku, kiedy to język rumuński stał się językiem liturgicznym.
Bułgarska dominacja trwała w latach ok. 802–1018. Po osiągnięciu szczytowej potęgi za cara Symeona I, imperium zaczęło stopniowo słabnąć. W 1014 roku bizantyjska wyprawa Bazylego II Bułgarobójcy zadała państwu ogromne straty. W 1018 imperium upadło.
W 1054 roku miała miejsce schizma wschodnia, która (jak również używanie języka staro-cerkiewno-słowiańskiego jako języka liturgicznego) miała mieć wpływ na historię Rumunów przez wiele wieków.
Wczesne średniowiecze kończy się ok. XI wieku, kiedy to miała miejsce ostatnia fala migracji – inwazja głównie Madziarów i Pieczyngów. Wypychane przez tych drugich, plemiona madziarskie pod przywództwem Arpada przybyły do Europy ok. 896 roku i zajęły Panonię, którą używały jako bazy wypadowej do wypraw w kierunku zachodnim. Zatrzymani przez cesarza Ottona I w bitwie nad rzeką Lech w 955 roku, Madziarzy zmuszeni zostali do powrotu na południowy wschód.
Wołosi
Współczesnych Rumunów, w pewnym stopniu, uznaje się za potomków chrześcijańskich, zromanizowanych plemion dackich, trackich i mezyjskich, po części też za potomków mieszkańców miast łacińskojęzycznych licznie za cesarstwa zakładanych nad Dunajem.thumb|left|430px|Granica zasięgu łaciny na Bałkanach (tzw.