Pierwsza carska heroldia w Królestwie Polskim powstała 3 sierpnia 1817 roku na mocy postanowienia królewskiego Aleksandra I Romanowa, obecnie znana jest pod nazwą Deputacji Senatu Królestwa Polskiego. Odtąd Senat corocznie wyznaczał deputację składającą się z trzech wojewodów i czterech kasztelanów, których zadaniem było utrzymywanie księgi tytułów honorowych zawierającej spis osób mających do nich prawo, a także rozważanie wzorów herbów dla starających się o uszlachcenie lub tytuł honorowy.
Po stłumieniu powstania listopadowego (1830–1831) carat, w oparciu o narzucony Statut Organiczny z 26 lutego 1832 r., przystąpił do realizacji polityki tzw. „ostatecznej organizacji” Królestwa Polskiego. W oparciu o tę politykę zaplanowano restrukturyzację władz terenowych i centralnych Królestwa Polskiego na wzór rosyjski, w celu zatarcia dotychczasowej autonomii, zapewnionej przez Konstytucję Królestwa Polskiego (1815), ale również przeprowadzenie reformy społeczno-prawnej w celu dopasowania struktur społecznych Królestwa Polskiego do rosyjskich standardów. Idea ta miała doprowadzić do finalnego „połączenia Rosjan i Polaków w jedną narodową wspólnotę”.