Teologowie z Poitiers nie osądzili, czy inspiracja, z której działa jest Boska czy też nie, ale poinformowali Delfina o „korzystnym domniemaniu” Boskiej natury jej misji. To orzeczenie uwiarygodniło całkowicie Joannę w oczach Karola, mimo to teologowie z Poitiers stwierdzili, że mają jeszcze obowiązek poddać Joannę próbie. „Zwątpić w nią lub pozostawić ją bez podejrzenia o zło byłoby wyparciem się Ducha Świętego i stanie się niegodnym pomocy bożej” oświadczyliVale M.G.A., Charles VII, 1974, s. 56.. Ostatecznym sprawdzianem jej prawdomówności miał stać się los oblężonego Orleanu.
Joanna d’Arc przybyła pod Orlean 29 kwietnia 1429 roku, lecz Jan Orleański, pełniący obowiązki wodza armii, początkowo lekceważąco wyłączył Joannę z rady wojennej. Następnie nie poinformował jej o kolejnej bitwie wojsk francuskich z angielskimi. Joanna nie poddała się i była obecna na głównych radach i bitwach. Zakres jej rzeczywistego przywództwa wojskowego jest przedmiotem debaty historycznej. Tradycyjni historycy, tacy jak Edouard Perroy, wnioskują, że była ona zwykłym przewodnikiem wojska, wpływającym głównie na morale armiiPerroy, s. 283.. Tego typu analizy oparte są głównie na jej zeznaniach w trakcie procesu ją potępiającego, gdzie oświadczyła, że wolała bardziej swój sztandar niż miecz.