Czesław Miłosz, Zbigniew Herbert, Mieczysław Jastrun, Jarosław Marek Rymkiewicz.
Muzyka
Terminem neoklasycyzm określa się tendencje klasycyzujące pojawiające się w drugiej połowie XIX wieku (Johannes Brahms, Max Reger, César Franck), lecz przede wszystkim kierunek dominujący w muzyce lat międzywojennych, nawiązujący do muzyki z czasów sprzed romantyzmu, a głównie do baroku. Głównymi przedstawicielami neoklasycyzmu w XX wieku byli Igor Strawinski, Paul Hindemith, Arthur Honegger. Uważali oni, że zadaniem muzyki nie jest komentowanie świata ani oddziaływanie na emocje, lecz tworzenie piękna wyłącznie muzycznego, a więc opartego na jasnej formie i mistrzowskiej technice kompozytorskiejD. Gwizdalanka Przemiany kultury muzycznej w XX wieku, Kraków 2011, s. 6.. Kierunek został zainicjowany w muzyce włoskiej, najpierw zdominował Włochy i Francję. Za sprawą Nadii Boulanger, u której uczyło się bardzo wielu muzyków z Polski i Stanów Zjednoczonych, zyskał dominującą pozycję także w tych krajach. Stanowił opozycję wobec neoromantyzmu, impresjonizmu i ekspresjonizmu.