Istniało ono do roku 1975, kiedy uzyskało niepodległość jako Papua-Nowa Gwinea.
Występują liczne, słabo zbadane i w niewielkim stopniu wykorzystywane bogactwa mineralne – eksploatuje się ropę naftową, miedź, srebro i złoto.
Mieszkańcy dzielą się na kilkaset plemion papuaskich, mówiących odrębnymi językami. Wiele z nich jest na niskim poziomie rozwoju cywilizacyjnego. Głównymi zajęciami są: myślistwo, prymitywna uprawa ziemi (palma kokosowa, kauczuk, kakao), rybołówstwo oraz poławianie pereł. Nowa Gwinea jest słabo zurbanizowana i prawie pozbawiona dróg.
Zobacz też
Gwinea prakolczatka religie pierwotne kuchnia papuaska języki indonezyjskiej Nowej Gwinei języki Papui-Nowej Gwinei
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wyspy Papui-Nowej Gwinei Kategoria:Wyspy Indonezji Kategoria:Wyspy przedzielone granicami państwowymi