Ważne miejsce w dorobku Anny Kowalskiej zajmuje prowadzony od roku 1927 aż do śmierci (w ostatnich dniach życia już nie pisany, ale dyktowany córce) dziennik, dostępny od roku 2008 w skromnym, wobec ogromu rękopiśmiennego materiału, wyborze (choć tom liczy blisko 600 stron). Stanowi on refleksyjnie budowany autoportret, często w tonacji melancholii i smutku. Jest, dalej, intensywnym myślowo (i plastycznym literacko) świadectwem historii: spraw politycznych i życia literackiego. Stał się, wreszcie, świadectwem miłości do Marii Dąbrowskiej: jako fascynacji, lecz i udręki. Ponad 2 lata po śmierci przyjaciółki zapisała:
„Wciąż jestem zafascynowana Maryjką. Jakaż to była niezwykła, piękna, jedyna i tragiczna nasza przyjaźń i współżycie” (16 VIII 1967)
A 6 X 1968, w rocznicę urodzin Dąbrowskiej, podsumowała w dzienniku swe uczucie:
„...jaka była naprawdę, to ani listy, ani Dzienniki [Dąbrowskiej] nie oddają: i w radości, w roziskrzonym śmiechu i oćmie ponurości, rozpaczy, wódki.