259–260..

Jako reakcja na działania rządu, na kongresie partii w Erfurcie w 1891 roku przyjęty został tak zwany program erfurcki, który w swoich założeniach był bardziej radykalny, aniżeli przyjęty w 1875 roku program gotajski. Program opierał się na krytycznej, marksistowskiej analizie społeczeństwo w systemie kapitalistycznymPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 260.. Zakładał on, iż podstawą nowo powstałej SPD będzie ideologia marksistowska, postulował również daleko idące reformy gospodarczo-polityczne (plan minimum) oraz zastąpienie kapitalizmu socjalizmem (plan maksimum). W późniejszych latach, program erfurcki stał się wzorcowym dla wielu partii socjaldemokratycznych na świecie.

Mimo przesunięcia w stronę marksizmu żywe pozostały elementy programu lassalczyków. Reformistyczny kurs nasilił się zwłaszcza po wyborczych sukcesach lewicy. Bawarski socjaldemokrata zalecał aby SPD skupiła się wyłącznie na walce o nietrudne do zrealizowania reformy, co pozwoliłoby partii zawiązać sojusz z liberalną burżuazją. Tezy te skrytykował Friedrich Engels, który uważał, że niemiecki parlament jest bezsilny. Triumf skrzydła reformistycznego przyśpieszyła śmierć Engelsa (5 sierpnia 1895)Janusz Pajewski: Historia powszechna 1871–1918 Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s.