Partia miała charakter ugrupowania klasowego i była bardziej radykalna od ADAV, znajdowała się pod wpływami filozofii Karola Marksa i Fryderyka Engelsa, którzy udzielali partii porad politycznych i ideologicznychPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 257–258..
Pre-republika (1863–1918) Utworzenie partii, okres represji mały|upright=1.2|Klasycy SPD – August Bebel, Wilhelm Liebknecht, Karl Marx, , Ferdinand Lassalle W 1875 r. na zjeździe w Gocie doszło do zjednoczenia SDAP i ADAV w jedną organizację – Socjalistyczną Partię Robotników Niemiec. Na konferencji ustanowiono program gotajski skrytykowany później przez Marksa w dziele Krytyka programu gotajskiego. 15 lat później partia zmieniła nazwę na obecną. W latach 90. XIX wieku partia liczyła już 300 tysięcy działaczy.
W 1878 r. Bismarck, na podstawie ówcześnie stanowiącego antysocjalistycznego prawa, uznał organizacje za prorewolucyjne i antymonarchistyczne i nakazał ich delegalizację. Kampania przeciwko socjaldemokracji spowodowana była agresywną polityką zagraniczną prowadzoną przez Rzeszę Niemiecką, wzrostem poparcia dla socjalistów i pamięcią po niedawno zdławionej Komunie Paryskiej. Antysocjalistyczna ustawa obowiązywała przez dwanaście lat.