Cel może być wykrywany i śledzony przez peryskopowy celownik optyczny, lub po przełączeniu, przez stacje radiolokacyjne, natomiast położenie pocisku rakietowego jest kontrolowane za pomocą celownika optycznego lub termowizyjnego.
Do zestawu są stosowane pociski Roland 1 (były używane tylko do początku lat osiemdziesiątych), Roland 2, Roland 3 i Roland VT1. Pocisk rakietowy ma: głowicę z zapalnikiem uderzeniowym i zbliżeniowym, odbiornik sygnałów radiowych, układ autopilota, układ sterowników (cztery małe stateczniki z przodu i cztery duże – z tyłu) oraz silnik marszowy.
Pocisk jest odpalany z pojemnika za pomocą silnika startowego, pracującego przez 2 sekundy, który nadaje pociskowi prędkość około 500 m/s. Po wyjściu pocisku z pojemnika rozkładają się duże stateczniki i zapala się flara emitująca promieniowanie podczerwone. Silnik marszowy jest uruchamiany w odległości kilkunastu metrów od wyrzutni i pracuje przez 13 sekund, utrzymując stałą prędkość pocisku, wynoszącą około 570 m/s. Sterowanie pocisku odbywa się gazodynamicznie, za pomocą zaworów sterujących przepływem gazów w układzie wylotowym.