Po wykryciu celu i jego identyfikacji, dowódca kieruje na niego wieżę z prowadnicami, natomiast operator śledzi cel za pomocą celownika optycznego lub cel jest śledzony automatycznie za pomocą radiolokatora. Kiedy cel wejdzie w strefę rażenia pocisku, komputer wysyła sygnał do jego startu, a dowódca naciskając przycisk startowy powoduje odpalenie pocisku.
Roland 2 ma dwa pojemniki rurowe na prowadnicach oraz osiem pojemników z pociskami, w dwóch magazynach pojazdu. Ładowanie pojemników z pociskami odbywa się automatycznie w ciągu 10 sekund.
Roland 2c ma cztery pojemniki na prowadnicach i osiem w magazynach, przy czym pojemniki z pociskami są ładowane automatycznie tylko na dwie prowadnice.
Wersje Roland 1: możliwość zwalczania celów znajdujących się w zasięgu obserwacji wzrokowej. Produkowany w latach 1977–1981 Roland 2: zwalczanie celów w każdych warunkach atmosferycznych i w nocy Roland 3: prędkość zwiększona do 620 m/s (2232 km/h), zasięg do 8000 m, masa głowicy bojowej 9 kg. Roland VT1: zwiększona prędkość pocisku
Użycie bojowe Zestaw został użyty podczas konfliktu o Falklandy przez wojska argentyńskie.