jeśli instrument ma kapodaster to można zmieniać ich wysokość dźwięku; trampetowe (trompetowe, potocznie „psy”, „pieski”) – opcjonalne; akompaniują melodii jednym tonem; pocierane przez smyczek; rozciągnięte po jednej lub obu stronach skrzynki tangentowej; wyposażone w ruchomy, luźno zamocowany mostek (podstawek) zwany bucikiem lub młoteczkiem, które pozwala energiczniejszym zamachem korby wprowadzić je w dodatkowe drgania – bzyknięcia, szczeknięcia – wykorzystywane do urozmaicania melodii rytmem podobnym do perkusyjnego; rezonansowe – opcjonalne; akompaniują melodii delikatnym tonem, tłem, ścianką dźwięku; niepocierane przez smyczek – rezonują drgania korpusu; rozciągnięte tuż nad płytą wierzchnią.
Technika gry Lirę korbową trzyma się na kolanach lub przewieszoną przez ramię na pasku. Kręcąc korbą wprowadza się w ruch koło smyczkowe. Koło działa jak ogromnej długości smyczek skrzypcowy – pociera struny bez pauz tak długo, jak kręci się korbką. W ten sposób każda struna, która dotyka koła, jest pobudzana do drgań i wydaje dźwięk. Wysokość dźwięku strun melodycznych określa się przyciskając klawisze, które obsługuje się trzymając rękę na wierzchu liry, dolną częścią przedramienia lub nadgarstkiem opartą o krawędź skrzynki tangentowej nad klawiaturą.