Wysokość dźwięku pozostałych strun można zmieniać tylko wtedy, jeśli instrument wyposażony jest w kapodaster.
Naturalną dla liry korbowej artykulacją jest legato. Możliwe do uzyskania są również staccato, pizzicato, détaché, tremolo, flażolety, glissando i różne ozdobniki.
Oprócz tradycyjnej techniki można grać tappingiem – uderzać struny klawiszami bez kręcenia kołem, nie używając klawiszy skracać struny (np. trompetowe) palcem – jak w instrumentach smyczkowych, można grać flażoletami, dotykając delikatnie opuszką palca strun melodycznych i jednocześnie kręcąc kołem.
Historia thumb|Dwóch muzyków grających na organistrum – rzeźba (1168–1188) w Portalu Chwały katedry w Santiago de Compostela Lira korbowa powstała we wczesnym średniowieczu w Hiszpanii lub we Francji. Pierwotna forma nosiła nazwę i składała się z przypominającego ówczesną fidel korpusu oraz tej samej długości mechanizmu, zamocowanego na przedłużeniu korpusu. Całkowita długość instrumentu zamykała się w granicach od 150 do 180 cm. Obsługiwana była przez dwóch muzyków trzymających instrument poziomo, na udach – jeden kręcił korbą, drugi operował klawiaturą. Miała jedną, dwie lub trzy struny melodyczne strojone prawdopodobnie w unisonie.