Mechanizm tangentowy pozwalał skracać struny tak, że uzyskiwano, podobną do monochordowej, ośmiodźwiękową skalę C, D, E, F, G, A, B♭, B♯. Jej wizerunek przedstawiony jest na rzeźbie z XII wieku w katedry w Santiago de Compostela. Najstarszym źródłem ikonograficznym jest ilustracja z podpisem w antologii Hortus deliciarum z XII wieku. Najstarszym źródłem pisanym jest traktat Quomodo organistrum construatur z XIII wieku pochodzący z klasztoru benedyktyńskiego w Cluny. Nie jest wykluczone, że występowała w Polsce średniowiecznej, ale nie ma na to wyraźnego potwierdzenia. Pierwsza pisana wzmianka o lirze korbowej na ziemiach Polski pochodzi z XVII wieku.
Początkowo była używana w muzyce zakonnej, a wkrótce stała się jednym z popularniejszych instrumentów. Wraz z ekspansją kultury chrześcijańskiej przedostawała się do szkół przyklasztornych, uniwersytetów i muzyki świeckiej. W kościołach zastąpiona została organami, ale pozostała cenioną w muzyce kościelnej. Do XIII wieku uległa zmianom konstrukcyjnym – zmniejszyła gabaryty, co umożliwiło obsługę przez jednego muzyka. Klawisze obrotowe zastąpione zostały suwakowymi – tangenty skracały strunę dotykając ją z boku.